باید نمی رفتیم راه رفته را. می گفتند باید از تو حذر کرد و حضورت را به هیچ گرفت. اما تو هنوز همچون بار نخست که دل مادرم را بردی و پدرم را آنسان اغفال کرده و به گناه کشاندی، مرا نیز با خود بردی. به گاه نیامدنهایم دری چنان زیبا به رویم گشودی که توان نیامدنم نبود. توان که نه، اراده نیامدنم را دزدیده بودی و به گاه آمدنهایم به سرابم کشاندی و بعد رهایم کردی در برهوتی که به هر طرف می نگریستم پوچی بود و بقایای آنچه از تو به جای مانده بود. از تو و حضور سیاهت که قرنهاست به تباهی انسانها خندیده ای.

در آرامش خیالی اتاقم

در ژرفای آشفتگی، خیال تو

                           پر و بال می زنم

و سکوت اینجا

چه بی معنا و پوچ است

                         با هیاهوی یاد تو

که هر دم

در ذهن فرسوده ام

                        می جوشد

                                     بالا می آید

و حجم تهی قلبم را

                     به طپشی بیمارگونه می کشاند

یاد تو

تنها پناهگاه من است

در هجوم سخت تنهایی ها

سهم این کودک فال فروش از انرژی هسته ای و جنگ چیست؟ 

همسرت را محکم نگاه دار نوای جنگ در پیش است

خواب خوش در کنار چانه زنی های سیاسی و نظامی

کودکم، هنوز زود است که رسم جنگ بیاموزی و کاش هرگز نیاموزی

جنگ، بزرگ و کوچک و فقیر و غنی نمی شناسد 

کودکت را محکم به آغوش بفشار نائره جنگ در فراز است

مردم و جنگ در دو مسیر متفاوت، حقیقتی انکار ناپذیر