تمدن

چرغی از پس نیزار (شعری زیبا از نادر نادرپور)

hardambilnovin — Sun, 02 Mar 2008 12:57:34 GMT

تو آن پرنده ی رنگین آسمان بودی

که از دیار غریب آمدی به لانه ی من

چو موج باد که در پرده ی حریر افتد

طنین بال تو پیچید در ترانه ی من

پرت ز نور گریزان صبح گلگون بود

تنت حرارت خورشید و بوی باران داشت

نسیم بال تو عطر گل ارمغانم کرد

که ره چو باد به گنجینه ی بهاران داشت

چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید

دلم طپید و به خود وعده ی رهایی داد

چراغی از پس نیزار آسمان روئید

که آشیان مرا رنگ روشنایی داد

ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب

ولی چه سود که چون پرتویی گذر کردی

چه شد که دیر در این آشیان نپائیدی

چه شد که زود از این آسمان سفر کردی

به گاه رفتنت ای میهمان بی غم من

خموش ماندم و منقار زیر پر بردم

چو تاج کاج طلائی شد از طلیعه ی صبح

پناه سوی درختان دورتر بردم

غم گریز تو نازم که همچو شعله ی پاک

مرا در آتش سوزنده زیستن آموخت

ملال دوریت ای پر کشیده ازدل من

به من طریقه ی تنها گریستن آموخت

نمایشگاه کاریکاتور داریوش رمضانی از نگاه دوربین

hardambilnovin — Tue, 27 Nov 2007 16:41:18 GMT

این نمایشگاه در نگارخانه آشیان نقش و مهر از تاریخ ۲ تا ۶ آذر برپا بود.

ستونهای خورهه

hardambilnovin — Sun, 25 Nov 2007 11:29:18 GMT

ستونهای خورهه واقع در منطقه ای به همین نام از توابع شهرستان محلات می باشد.

بر اساس بررسی و کاوشهای انجام شده در سال ۱۳۷۵ آثار و عناصر سه دوره از زیر خاک بدست آمده:

ا ـ پیش از پیدایش آغاز نگارش

۲ ـ دوره اشکانی که قسمت اعظم لایه، ساخت، معماری و اشیاء را تشکیل می دهد.

۳ ـ دوره سوم گورستان اسلامی روی تپه

من و روشنفکر

hardambilnovin — Thu, 08 Nov 2007 12:45:18 GMT

آی روشنفکر

که پیپی از چوب آبنوس

مشتعل به خوش عطرترین توتونهای جهان را

زینت میان انگشتانت کرده ای

و مدتهاست که دود آن را نثار حلقوم خلق می کنی

و دم می زنی از مردم

از نیازهایشان، از دغدغه هایشان

و حقوق تضییع شده اشان

آن هم از پشت پنجره ای با شیشه های مه گرفته

از آن سوی بخار فنجان قهوه و دود

من مردمم

ایرانم

میهنم

و ناموسی که

دفاع از وطن با نام من آمیخته

آی روشنفکر

که هر کجا کم می آوری

سنگ مرا به سینه زده

و سپر بلایم می کنی

اما در دل مرا

پاپتی و یک لا قبا

بی شعور و بی فرهنگ می دانی

و به حسابم نمی آوری

الا وقتی که

برای رسیدن به قدرت

حمایتم را محتاجی

تا باز بر جنازه ام

پای بکوبی و بر اریکه قدرت بنشینی

اما نه

دیگر در زوایای ذهن روشن شده ام

به روشنفکری های تو

هیچ نشانی از تو و روشنی نیست

دیگر در ذهنم گم شده ای

در میان همان دود پیپ و بخار فنجان قهوه ات

پشت همان پنجره مه گرفته

که مرا می نگری

یک اتفاق ساده و یا یک فاجعه

hardambilnovin — Mon, 05 Nov 2007 16:23:18 GMT

خبر کوتاه است و بهت آور.

چند نفر فارغ از ملیتشان، یک دختر ایرانی را در کشورش مورد تجاوز قرار داده اند و وقاحتشان تا به آنجاست که بر سند فخرشان گواه فیلم نیز گذاشته اند و آنانی که دیده اند اذعان می دارند که صحنه هایش بسیار فجیع و دهشتناک است.

اما عجیب آنکه گویی اتفاقاتی از این دست در جامعه ما آنقدر مکرر واقع شده که دیگر نه رگ غیرتمان بالا می آید و نه از شنیدنش بر خود می لرزیم.

انگار یک اتفاق ساده بوده است و بس و عجیب تر آنکه گویا منتظریم که اخباری از این دست را بشنویم. حال آنکه در سایر کشور ها حوادثی از این دست و بسیار کوچکترش فاجعه محسوب می شود و بهت تمام جامعه را فرا می گیرد و هر کس به طریقی خود را مسئول می داند.

در این حال جای بسی تاسف است که حتی در جامعه مجازیمان با این خبر برخوردی عادی صورت گرفته و خبرش نیز همچون اخبار دیگر تلقی شده و مانند سایر اخبار مهم روز بازتاب ندارد، نه آنچنان آرایی کسب می کند و نه مطلبش به موضوعی داغ تبدیل می شود.

من و حضور همیشگی سیاه تو ای ابلیس........

hardambilnovin — Sun, 28 Oct 2007 17:04:18 GMT

باید نمی رفتیم راه رفته را. می گفتند باید از تو حذر کرد و حضورت را به هیچ گرفت. اما تو هنوز همچون بار نخست که دل مادرم را بردی و پدرم را آنسان اغفال کرده و به گناه کشاندی، مرا نیز با خود بردی. به گاه نیامدنهایم دری چنان زیبا به رویم گشودی که توان نیامدنم نبود. توان که نه، اراده نیامدنم را دزدیده بودی و به گاه آمدنهایم به سرابم کشاندی و بعد رهایم کردی در برهوتی که به هر طرف می نگریستم پوچی بود و بقایای آنچه از تو به جای مانده بود. از تو و حضور سیاهت که قرنهاست به تباهی انسانها خندیده ای.

یاد تو

hardambilnovin — Sat, 27 Oct 2007 10:49:18 GMT

در آرامش خیالی اتاقم

در ژرفای آشفتگی، خیال تو

پر و بال می زنم

و سکوت اینجا

چه بی معنا و پوچ است

با هیاهوی یاد تو

که هر دم

در ذهن فرسوده ام

می جوشد

بالا می آید

و حجم تهی قلبم را

به طپشی بیمارگونه می کشاند

یاد تو

تنها پناهگاه من است

در هجوم سخت تنهایی ها

بر جای مانده از نمایشگاه هفته دفاع مقدس - میدان بهارستان

hardambilnovin — Thu, 25 Oct 2007 09:51:18 GMT

سهم این کودک فال فروش از انرژی هسته ای و جنگ چیست؟

همسرت را محکم نگاه دار نوای جنگ در پیش است

خواب خوش در کنار چانه زنی های سیاسی و نظامی

کودکم، هنوز زود است که رسم جنگ بیاموزی و کاش هرگز نیاموزی

جنگ، بزرگ و کوچک و فقیر و غنی نمی شناسد

کودکت را محکم به آغوش بفشار نائره جنگ در فراز است

مردم و جنگ در دو مسیر متفاوت، حقیقتی انکار ناپذیر

همه ما بالقوه زهراییم

hardambilnovin — Sat, 20 Oct 2007 16:36:18 GMT

پنج سال پیش و به هنگام تعطیلات چند روزه به همراه برادرم سفری داشتم به نجف آباد اصفهان. دلیل راه برادر دیگرم بود که در این شهرستان دانشجو بود. به خاطر اینکه کلا سفر کردن را دوست دارم، خیلی خوشحال بودم و کلی برنامه ریزی برای این چند روز و گردش در نجف آباد و اصفهان کرده بودم.

غروب بود که رسیدیم، شهر برای ما نا آشنا بود و از دو پسر جوان که حدس زدیم آنها نیز دانشجو باشند آدرس را سئوال کردیم. تشابه نام شهیدان بر کوچه های شهر ما را به درب خانه ای دیگر برد که آنها نیز دانشجو بودند و بالاخره ما بعد از دقایقی گشت زنی آدرس را پیدا کردیم.

در منزل تحت اجاره برادرم و دوستانش کلا ۶ دانشجو زندگی می کردند که برادرم و همکلاسی اش و ۴ نفر دیگر دانشجویان رشته های دیگر بودند.

هر دوی ما بسیار خسته بودیم. ترجیح دادیم آنشب زودتر استراحت کنیم تا از فردا به گشت و گذار بپردازیم.

ساعتی گذشت، ساعت نزدیک ۱۱ شب بود و تازه خوابیده بودیم که یک دفعه زنگ خانه به صدا در آمد. یکی از بچه ها در را باز کرد سر و صدایی بلند شد ما از اتاق بیرون پریدیم و بلافاصله مردی عظیم الجثه در حالی که آن بنده خدا را هل می داد روی زمین با اسلحه وارد هال شد. شوکه شده بودیم یعنی چی؟ چه شده؟ سر و صدایهای من، داد و فریاد برادرانم و صدای کشیدن یکی دو گلگندن فضا را ملتهب تر کرده بود، در همین بین همان مرد عظیم الجثه فریاد کشید: پدر سوخته ها خانوم میارید خونه پدر همتون رو در میارم.

وا رفتم، دردی عجیب را حس کردم که در زیر پوستم موج وار حرکت می کرد، منجمد آرام نشستم بر روی زمین. خدا می داند چقدر جلوی برادرانم و دوستانش احساس شرم می کردم. سرم گیج می رفت و آرام خود را به ساک خود و برادرم رساندم تا شناسنامه هایمان را نشانشان دهم تا من برسم برادرانم و دوستانش کتک مفصلی را خورده بودند.

شنلسنامه هایمان را که دیدند کمی این پا و آن پا کردند و بدون نشان دادن کارت شناسایی و حتی یک عذرخواهی کوچک رفتند. با نیروی انتظامی تماس گرفتیم و جریان را گفتیم، گفتند فردا بیایید برای شکایت.

فردا توی پاسگاه با صحنه بهت آوری روبرو شدم پسرهایی را دیدم که ما دیشب ابتدا به اشتباه به در خانه آنها رفته بودیم، بنده های خدا نزارتر از همه همخانه ای های برادر من بودند، تازه اونجا فهمیدیم که ضاربین جزء نیروهای شجره طیبه بسیج بوده اند و چون این بنده های خدا اطلاع دقیقی از آدرس منزل ما نداشتند نیرو های مخصوص مشرف کردن انسانها به سرای بهشت با ضم عدم همراهی از روی قصد، آنها را به فیض اکمل رسانده بودند.یکی از آنها تعریف می کرد که او را با زنجیر زده بودند که آثار آن به طرز وحشت آوری بر روی گردنش بود. بی آنکه گناهی کرده باشم از روی تک تکشان خجالت می کشیدم.

شکایت کردیم و خود پیداست که البته آنچه به جایی نرسید فریاد ما بود.

و امروز.....

نقل واقعه زهرا را که شنیدم بیشتر دریافتم که اگر شناسنامه های ما همراهمان نبود، من نیز زهرایی دیگر می شدم، پیش از او، فردا چه خواهد شد........

این مطلب را به دعوت عرفان عزیز که خواسته بود در رابطه با فاجعه مرگ زهرا دانشجوی پزشکی همدان، چیزی بنویسم، نوشتم. خاطره هایی از این دست را شاید بسیاری از ما دختران ایرانی داشته باشیم و پس از اینهم شاید برایمان پیش آید. این کابوس تا کی ادامه دارد خدا می داند.

به یاد ادیسون

hardambilnovin — Fri, 19 Oct 2007 09:59:18 GMT

برق که نیست

انگار امتداد جریان زندگی

به تاراج رفته است

برق که نیست

انگار یخبندان زمین

دوباره بازگشته

برق که نیست

خانه پر می شود از اشباح سرگردان

و اشکال بدون وجه و زاویه

که چشمانت را

به دوران می اندازد

برق که نیست

هنوز عصر حجر است و

دوران غارنشینی

برق که نیست

از ته دل می گویم

نفرین بر مردی که

ادیسون را تحقیر می کرد